نیروانا

حالا عصر است و از بتونه کردن روز ها به خانه می آیم

و بودنت بوته ای است که به زندگی سنجاقک اضافه می شود

تا مرگ روی زندگی ناچیز شب پره نیفتاده

بیا

تا کنار این همه گیاه و زمین و آدم تنها نمانم

این جا

 اگر چه انتظار را با آهی که پشت پنجره هاست می کشیم و تمام می شویم

بیا

مثل آسمانی که یک عمر روی بام ایستاده

آخرین حرفم

      نشستن کنار توست

                                          "  ادامه یک شعر بی نظیر از گراناز موسوی"